Over het kunstwerk

image

My Nights, een looping-video, creëert het gevoel van een nooit eindigende stoornis die niet stopt, maar waarmee je moet leren leven, willen of niet, en bovenal, moet leren rusten tijdens een ontspannende en genezende slaap.

Slapeloosheid? Het woord is gezegd. In My Nights, zoals in het slapeloosheidsproces, breekt alles af aan een fluctuerend en onzeker ritme met op de achtergrond de ademhaling – die van de kunstenares – en discrete feedbackeffecten die door de soundtrack worden uitgezonden, en die zo de aandacht op een subliminale modus voeden en opwekken.

Met My Nights bestaat de vaardigheid van Agnès Guillaume – esthetische efficiëntie – erin de nummers te doen vervagen. Te vierkant, te logisch, het plastische en symbolische doel dat het werk ondersteunt, zou zijn kracht verliezen. Het is het verlangen naar stilte dat er toe doet, meer dan de geluiden: niet te veel lawaai, geen groeiende opwinding, geen Shining effect.

Hetzelfde geldt voor de keuze van de vogels waarvan de alomtegenwoordige vlucht het beeld overheerst, en waarvoor Agnès Guillaume duiven kiest waarvan de zachte vlucht, hier weergegeven in slow motion, de neiging heeft om gerust te stellen. De vogels worden echter negatief gepresenteerd, hun oorspronkelijk wit verenkleed wordt zwart en hun van nature donker oog is wit. Dit mutogeen spel maakt de figuren onwerkelijk, het levert een effect op van Unheimlichkeit, van verontrustende vreemdheid. De vertrouwde inhoud van het beeld blijkt te zijn vervormd en naar het terrein van het raadselachtige geduwd. Niet normaal. Tenminste, niet helemaal.

My Nights, het eerste zelfportret van de kunstenares, is een persoonlijk, egocentrisch, introspectief, helder schrijven, herkenbaar voor degenen die aan dezelfde ziekte lijden en dezelfde incompleetheid doorstaan van het lichaam dat bezig is met leven en het leven te verdragen. Waarschijnlijk niet alle mensen, maar toch bijna.

Tekst door Paul Ardenne