De mensen op de doeken van Cecilia Jaime zijn in zichzelf gekeerde mensen die helemaal opgaan in hun bezigheid, die in zichzelf en in wat ze doen, geloven, zoals kinderen in hun spel. Ze zijn bedachtzaam en vasthoudend tegelijk, door niets afgeleid en zo geconcentreerd als dieren zijn wanneer ze luisteren, observeren of jagen.

Zoals de grijze tinten de hartstocht niet tegenspreken, zo is er ook geen contradictie tussen melancholie en uitbundigheid of tussen soberheid en beweging. Het is allemaal aanwezig, vaak tegelijk, omdat hier niets anders dan het `nu' wordt verbeeld, in al zijn veelzijdigheid.

Er zijn mij weinig kunstenaars bekend (maar dat kan aan mij liggen, ik ben een leek) die er zo goed in geslaagd zijn beweging vast te leggen op doek. Iets dat zo vluchtig is als een sprong in de lucht, een danspas, het neerhurken of opstaan wordt hier met grote intensiteit weergegeven. Deze aaneenschakeling van momenten resulteert niet in routine of onafgewerktheid maar in sublieme werkjes met een grote innerlijke rijkdom.

We zien een poëtische, dromerige, kwetsbare maar ook werkelijke en intense wereld te voorschijn komen. En ik denk dat Cecilia Jaime 's werk goed kan gekarakteriseerd worden door twee verzen van de Poolse dichter Czeslaw Milosc. Hij herinnert zich in een gedicht een gebeurtenis van lang geleden en hij besluit:

`(...) Niet uit spijt schrijf ik,
Maar uit gepeins'
Miriam Van hee – Dichter- 10 feb. 01

Cecilia Jaime (gsm 0476 64 55 57)
www.ceciliajaime.com,
info@ceciliajaime.com
kraanlei 55, 9000 - Gent

PERSMEDEDELING

Korte karakterisering:

“De van Argentinië afkomstige maar sinds 1989 in Gent woonachtige beeldende kunstenares Cecilia Jaime (*1962) geeft op indringende wijze gestalte aan haar in wezen dubbele identiteit. Enerzijds is er de herinnering, de nostalgie en de terugblik naar het thuisland, waardoor heel typische thema’s zoals dans en tango in een heel expressieve dimensie voor het voetlicht treden. Anderzijds is er het scherpe bewustzijn van de vorm, een nieuwe figuratie die zij deelt met enkele belangrijke exponenten in de hedendaagse Vlaamse schilderkunst. Meer dan een in-between tussen twee culturen is Cecilia Jaime vooral zichzelf gebleven: een unieke combinatie van beweging en verstilling, van expressie en uitgezuiverde vorm, waardoor sommige beelden bijna het verdwijnpunt bereiken, op sublieme wijze een schaduw worden van zichzelf”.

Antoon Van den Braembussche