01/02/2008 – 29/02/2008: Expo van de maand: Vera Vanden Driessche
Bij het werk van Vera Vanden Driessche
Over de mensen en de dingen die voorbij gaan…
Vera Vanden Driessche tekent en schildert. Ze doet dit met de nauwgezetheid van een Oosters kalligraaf. Haar werk is fijn en gevoelig, expressief maar ingehouden en overwogen. Ze bestudeert de dingen ook als een antropologe: zeer betrokken en toch met een zekere afstandelijkheid: haar werken zijn intense portretten. Recent blijft de mens zelf buiten beeld en verlegt ze de blik naar zijn artefacten. Honderden paren afgedankte schoenen (maar ook boeken, bloemen, voeten, schedels en kopjes) werden geschikt, gefotografeerd, getekend en geschilderd. Schoenen zijn intieme mallen van het lichaam. Vera Vanden Driessche zit ze dicht op de huid en wars van anekdotiek, staan ze sprakeloos. De tijd wordt opgeschort. De getekende en geschilderde onderwerpen werken in op ons gevoel maar door de uitgevlakte achtergrond, neigt het beeld naar het minimale, zelf het abstracte. Deze kortsluiting hult het beeld in een ceremoniële sfeer. De keuze voor bister en de matte, donkere mengkleuren; de eerder kleine formaten en de nauwgezetheid van lijn -en vlakvoering: Vera Vanden Driessche beelden zijn hedendaagse iconen.
Sinds kort toont haar werk meer expliciet een fascinatie voor het ‘spel’ dat het maken van kunst ook is. Ze regisseert haar onderwerpen gedurfder: de diverse opstellingen van de schoenen knipogen zinnelijk. De ernst wordt versneden met wat frivoliteit. Het spel met het kader dat het onderwerp deels uit het zicht wegsnijdt en de kijker met onvoorziene cuts verrast, verwijst naar de ingreep van de fotograaf en de filmregisseur. Hier en daar lijkt ook de verf te dwars te worden en ons met de neus op de materie en het spel van het tekenen en schilderen zelf te drukken. Haar bistertekeningen zijn zelfs uitgesproken fantastisch. De melancholie mengt zich met het risico van het beeldend experiment. Over mensen en dingen die voorbij gaan…
Vera Vanden Driessche nodigt ons uit op het sensuele feest van maken en kijken dat zichzelf altijd opnieuw recycleert.
Lieve Dehasque
Brussel, 4 november 2007
Vera Vanden Driessche
Touwstraat 9
9160 Lokeren
09/349.27.75
veravdd@gmail.com
01/03/2007 – 31/03/2008: Expo van de maand: Franky Michielsen
Het boek 'la machine humaine' is een work in progres waarvoor hij een encyclopedie ontmantelde en een deel van de bestaande illustraties recycleerde en verwerkte in het nieuwe werk. Deze werkwijze leek hem boeiender dan alsmaar driftig nieuwe beelden toe te voegen aan de dagelijkse beeldentsunami.
In ‘la machine humaine’ onderzoekt Franky Michielsen onder andere het spanningsveld tussen de oorspronkelijke en nieuwe betekenis van beelden. Zo kwam hij al snel tot de conclusie dat een illustratie voor een onderwerp slecht één van haar vele gezichtspunten vertegenwoordigd. Door de werken in een andere context te tonen krijgen ze ook een andere zeggingskracht. Hierdoor krijgen beelden uit een het verleden een actuele betekenis.
Wat Franky Michielsen vooral fascineert is hoe fragmenten van onze beeldcultuur tot enigszins magische beelden ontaarden of hoe herkenbare beelden door hun combinatie iets onwezenlijk, universeels krijgen. Mensen met witte jassen, sip kijkende patiënten en deerniswekkende proefdieren die je paginagroot aankijken hebben bijvoorbeeld naast hun soms gruwelijke betekenis ook een enorme beeldend, poëtische kracht.
Door hun intensiteit ervaren we ze als nieuwe gebeurtenissen. In tegenstelling tot de inhoud van de tekstgedeeltes zijn ze tijdloos en nodigen ze uit tot herinterpretatie. Zo verwijst hij met de interactie tussen een woning en twee labo- ratten naar ons schijnbaar romantisch huiselijk leven. De ratten vormen hiermee een uitstekend doch gruwelijk contrast en functioneren als tegenhanger van die idylle. Het zijn deze soms pijnlijke tegenstrijdigheden die hem boeien en die hij blootlegt.
Over het hoe en waarom van de combinaties moet de kijker zelf bezinnen. Om hun inhoud te vatten moet je op zoek gaan naar wat ze verbergen. Zo tracht hij een conversatie op gang te brengen waarvan slechts een deel wordt vrijgegeven zoals bij poëzie of muziek. Het andere deel van het gesprek is de ervaring van de toeschouwer. Door zijn dialoog voltooit hij zijn werk.
Contactpersoon:
Franky Michielsen
Van Trierstraat 31
2018 Antwerpen
franky.michielsen@zoersel.be
0478 838 670
01/04/2008 – 31/05/2008: Expo van de maand: Chris Hoerée
'Het getekende lichaam'
In mijn “Dansnotities”zoek ik naar beelden, houdingen die iets zeggen over kwetsbaarheid, naar emoties die verscholen zitten in een dansbeweging.
Ik kijk naar de intens aanwezige lichamen van dansers, beweging krijgt betekenis en als tekenaar noteer ik, maak het verslag van een dansverhaal.
Het vertrekpunt voor de “Rozentuin”reeks zijn “emoties”die geprojecteerd worden in de menselijke figuur.
Hier is het lichaam "getekend" door de innerlijke realiteit, door een mateloos gevoel of trauma.Het getekende lichaam vertelt een menselijk verhaal.
In deze werken is het lichaam een “teken”geworden, drager van een onzegbaar verhaal. Het probeert iets te vertellen.Door teken te worden, verliest het lichaam fysische aanwezigheid, het lichaamsverhaal wordt een onleesbaar geschrift.
Lichaam en teken zoeken een verbinding, zoeken hun eigen plaats, het lichaam eist zijn sensuele aanwezigheid op, het teken wordt opnieuw abstractie. Het beeld neemt weer over van de taal.
28/08/2008 – 05/10/2008: Kunstenaar van de maand: Geert Opsomer
De representatie van het beeld door Geert Opsomer is niet louter de weergave van een reëel herkenbare wereld. In zijn werk komt symboliek als basisgegeven terug. De grafische gelaagdheid van die symboliek toont de complexiteit van de menselijke relaties. Startpunt van een vaak breed uitgesponnen gedachte, suggestie of meditatie is veelal een teken, een signaal, een geïsoleerd motief dat in reeksen wordt herhaald en zo langzaam zijn betekenissen ontplooit. Geert Opsomer kan daarbij putten uit een rijk arsenaal van beelden die herkenbaar zijn en toch onderliggende interpretaties verbergen.
Toegang: Gratis
Openingsuren: zie openingsuren Zebrapoint
Contact : Geert Opsomer
art.chaud@scarlet.be
0473/44.09.53
MEMBRAAN
|
|
|
Aifoon vzw presenteert ‘Membraan’, een tentoonstelling rond het voelen en beleven van geluid.
We worden constant blootgesteld aan geluid, we kunnen onze oren niet afsluiten. Onze oren nemen altijd geluid op, zelfs als we slapen. Vaak betekenen die geluiden niks meer dan de aankondiging van wat op ons afkomt of de bevestiging van de aanwezigheid van iets of iemand in onze omgeving. De koelkast in de keuken staat te draaien. De deurbel gaat en zo weten we dat er iemand aan de deur staat. In de verte horen we het geluid van een vliegtuig dat duizenden meters boven onze hoofden vliegt terwijl er op hetzelfde moment een zoemende bij op een tiental centimeters voorbij ons oor vliegt. Ons gehoor vertelt ons voortdurend wat er aan de hand is. Maar wat vangen we aan met deze boodschappen? Kunnen we zelf ook een boodschap overbrengen puur met geluid? Wat vertellen die geluiden ons nog meer? Zijn er verhalen die naar boven komen bij het horen van bepaalde geluiden? Zijn er associaties die we maken met een geluid?
In de tentoonstelling ‘Membraan’ gaan we op zoek naar een aantal antwoorden op deze vragen; antwoorden die zich vaak aanbieden als nieuwe vragen of mogelijkheden. We gaan op zoek naar deze antwoorden aan de hand van een aantal installaties die in directe interactie staan met het membraan: de bezoeker. Het zijn installaties die uitnodigen tot actie en participatie, tot omgaan met geluid. Kun je een geluid tekenen? Kun je een tekening omzetten in geluid? Kun je een geluid beluisteren zonder het te interpreteren of te beïnvloeden? Kun je de bron van een geluid benoemen als je enkel die bron enkel hoort en niet ziet? Hoe voelt het geluid van kruimelend beschuit?
Een membraan scheidt je af van de buitenwereld maar brengt je ook in contact met die buitenwereld; het is het enige dat staat tussen binnen en buiten. In het Engels betekent ‘member’ ook ‘lid’, dus ook dat duidt op de verbindende eigenschap van het membraan. Een membraan trilt en vertaalt die trillingen, zoals het trommelvlies. Een membraan beschermt eveneens en houdt de dingen samen, zoals het membraan van een cel.
tentoonstelling : MEMBRAAN
opening : zaterdag 8 november
tentoonstelling van 8 november tot 23 november (kelders)
openingsuren van 14 tot 18u , maandag en dinsdag gesloten
contactgegevens:
www.aifoon.org
info@aifoon.org
stijn = +32 494 544 391
jürgen = +32 485 024 957
Panoramox
|
|
|
Hemelpuncties en hete nevelslierten.
De regio van Basis 1 en Basis 2.
Q., Z. en ik.
Het cirkelvormig oppervlak van het afgebakende gebied.
In de Xyrtox Liquid-bedding stroomt nog wat water.
Dwars door de omgevende weidsheid: resten van doorsluisleidingen.
Verstoorde nazaten.
Verzamelde achtergrondruis.
Hendrik Vermeulen
hendrikvermeulen@telenet.be
www.hendrikvermeulen.be
Filip Gheysen
 |
 |
Mijn werk bestaat uit voortdurende transformaties van het werkelijke tot het abstracte, of van het abstracte tot het werkelijke. Het figuurlijke en het abstracte komen telkens in botsing en komen tot een vaag beeld, een vage herinnering van iets dat ooit plaatsvond waarvan je enkel nog maar de sfeer rondom kan herinneren, of een kleur, of zelfs enkel nog maar een geur.
Mijn website heb ik de titel 'Zwischenraum' gegeven (www.zwischenraum.co.cc), want dat is mijn werk: de tussenruimte, een leegte tussen werkelijkheid en onwerkelijkheid. Een mysterieuze droom.
In 2003 begon ik avondonderwijs te volgen in vrije grafiek aan het Sint-Lucas te Gent. Al gauw begon ik te experimenteren met allerlei technieken uit de grafiek en dat leidde tot velerlei combinaties van etsen, litho's, lino's, verf, en andere.
Contact: filip@glasvochtrecords.com
Richard Tomon
 |
 |
Reeds als kind deed ik niets liever dan mij uitleven met verschillende materialen op papier. Creëren, daar was het mij om te doen. Dat is vandaag niet anders. Wie zoekt naar een herhaling van steeds weer hetzelfde, komt bij mij bedrogen uit. Ik ben nogal veelzijdig in het benaderen van de verschillende onderwerpen als daar zijn: vreugde, verdriet, verwondering, angst, woede, ontzag voor het grote mysterie dat ons allen omringt, herinneringen aan ontvallen dierbaren...
Ik ben niet de man van de grote woorden die mensen een rad voor de ogen draait. Mijn werk spreekt voor zich!
De natuur speelt eveneens een zeer belangrijke rol. De natuur in de breedste zin van het woord: het Universum dat zich tevens afspeelt in ons innerlijke zelf. Vandaar vaak het explosieve karakter van de werken. Ik wil raken en intrigeren.
Het leven is volgens mij véél meer dan enkel het proces van chemische stoffen. Ik altans wil leven, en dat is precies wat mijn werk toont, nl. LEVEN! Elke kras, elke lijn, elke stip getuigt daarvan. Een soort emotionele en fysieke 'CLASH'.
Richard Tomon, geboren op '18-02-1960' te Genk. Ik leef sedert 1980 in Gent waar ik verschillende studies heb aangevat: 1 jaar fotografie, 2 jaar Toegepaste Kunsten, (beide aan de K.A.S.K. te Gent in de loop van de jaren '80) maar niet heb afgemaakt tot ik uiteindelijk het medium vond waarin ik mij het best kon uitdrukken zijnde de richting 'Vrije Grafiek' en dat gedurende 8 jaar.
Contact: richardtomon@gmail.com
Tentoonstelling geopend tijdens ZebraPoint
