Elke zaterdag en zondag van januari (7/8, 14/15, 21/22 en 28/29) van 14u tot 18u in de ontmoetingsruimte van de Zebrastraat

Het sculpturale werk van de beeldhouwer is in grote mate maatschappelijk geëngageerd. Behandelde thema's zoals 'De dames', 'De heren', maar ook de ontmoeting met personen en een handicap en ouder wordende mensen duiden op de ruimere visie op de maatschappij.

Techniek

Bij het aanschouwen van het werk van de kunstenaar valt het gebruik van verschillende materialen op. François Van Der Strieckt werkt in oorsprong vooral met de materie klei. In plaats van zijn beelden uit een massa klei te boetseren, bouwt hij ze langzaam op uit dunne kleiplaten die op elkaar bevestigd worden. Bij deze holle opbouwtechniek bekomt men een zeer uitzonderlijke en opvallende impressie. De werken stralen een ontegensprekelijke lichtheid en tederheid uit. De beelden werden verder ongeglazuurd gelaten. De kunstenaar koos er bewust voor om de sculpturen met een zachte engobe (die ontstaat door klei met water te vermengen) te behandelen. Door de toevoeging van water is deze engobe transparant, waardoor de onderliggende klei, in verschillende kleurschakeringen, zichtbaar blijft.

Tentongesteld werk

De naakte wezens zijn sobere en tijdloze verschijningen die door hun houding ten opzichte van elkaar, maar ook door hun positie met de toeschouwer in communicatie met elkaar treden. De onderlinge communicatie die op dat moment ontstaat, wekt verstilling op. br>
De bronzen werkjes zijn minder geprononceerd, tot zelfs tenger van opbouw. Deze beelden zijn minder groot dan de keramische werken, maar stralen een adellijke, soms dominerende infuus naar de toeschouwer br>
Tot slot is uit een reeks van tuinbeelden een werk te zien dat vooral het speelse en soms ontroerende in onze maatschappij illustreert.

Over de kunstenaar

François Van Der Strieckt (21-01-1951) volgde een opleiding sierkunsten en keramiek. Eerder had hij al individuele tentoonstellingen in Gent, Zele, Buggenhout, Melle, Deinze, Zomegem en Oudenaarde. In 2003 toonde hij een reeks van 100 werken in het stadhuis van Oudenaarde onder de titel "De boulevard van de gebroken dromen". In 2004 waren 50 van zijn beste werken te zien in Kortrijk.

Elke zaterdag en zondag van februari (4/5, 11/12, 18/19 en 25/26) van 14u tot 18u in de ontmoetingsruimte van de Zebrastraat.

Voor Mechnig staat kunst gelijk aan reflecteren in twee betekenissen: weerkaatsen en bespiegelend denken.

Dit basisidee inspireerde de schilderijenreeks "reflecties". Het spiegeloppervlak vervormt en toont de andere kant van de realiteit, als een tweede visuele werkelijkheid.

Onze visuele kijk op de wereld wordt immers bepaald door ons gezichtspunt. We zijn gewend om het gespiegelde "vervormd" te weten, maar andersom bekeken wordt de weerspiegeling de "eerste", de "gewone" realiteit.

Droombeelden worden werkelijkheid en omgekeerd. Mede geholpen door onze dromen vervormen we de werkelijkheid tot ze op onze maat gesneden is. Zo bewerkstelligen we, vanuit een "opgelegde", objectieve" wereld, een eigen realiteit, waarin we ons thuis kunnen voelen.

Weerspiegelingen bevreemden, tarten ons evenwichtsgevoel. Bespiegelingen brengen ons terug naar onszelf.

De schilderijen van Mechnig zijn reflecties van de realiteit en de realiteit is een weerspiegeling van de echte wereld. Door de schilderijen om te keren wordt de weerspiegeling op haar kop gezet.

Elke zaterdag en zondag van april (4/5, 11/12, 18/19 en 25/26) van 14u tot 18u in de ontmoetingsruimte van de Zebrastraat.

Het vertrekpunt van mijn werk is de fascinatie van hoe iemand in een andere werkelijkheid kan opgaan. Kinderen kunnen heel gemakkelijk volledig opgaan in hun spel. Er ontstaat een zekere concentratie waarbinnen een creatief proces ontstaat. Deze concentratie kan op heel verschillende manieren aanwezig zijn, tijdens het spelen varieert de intensiteit. Op het moment dat de concentratie voorbij is, is het spel afgelopen.

Binnen het creatief proces van het spel verdwijnt de reële werkelijkheid en wordt deze vervangen door een nepwereld. Een wereld die onmiddellijk alle tekorten invult. In deze nieuwe wereld krijgt alles een eigen betekenis: een stoel wordt zomaar een boot, je eigen rol wordt direct en onvoorwaardelijk inwisselbaar: van loser tot macho, van schurk tot verleider. Naast het scheppende element binnen dit proces is er ook de mogelijkheid tot het wegvluchten in deze nieuwe realiteit.

Terwijl ik werk situeer ik mezelf op een soort grensgebied tussen verschillende realiteiten. Er ontstaat een subtiele wisselwerking tussen je eigen inbreng en wat je terugkrijgt. In het meest gunstige geval ontstaat er een dialoog met het schilderij, waarbij het schilderij mij de regels oplegt. Het is bijna alsof het schilderij zichzelf schildert.

De betekenis van de beeldelementen binnen mijn werk groeit meestal tijdens het werken. Er gaat meestal een proces van verschuivingen en ingrepen aan vooraf vooraleer de compositie op punt staat en het picturale en het inhoudelijke op elkaar zijn afgestemd. Een schilderij of een tekening is voor mij af op het moment dat het een eigen identiteit vormt, en alle spelregels binnen het werk kloppen.

Het schilderij is net zoals het spel geënt op de werkelijkheid en ontwikkelt zich volgens dezelfde wetmatigheden. Een spel vormt zich vaak als een cocon waar men even in kan verdwijnen, als een beschermende zeepbel binnen de werkelijkheid.



www.leblon.be

Stéphanie Leblon
Damaststraat 45
9030 Mariakerke
0496/33.82.03

In het werk van Sun-Hee Beys vind je de problematiek van de persoonlijke identiteit in relatie tot de waargenomen rollen en de fysische veranderingen die de mens onvermijdelijk ondergaat gedurende zijn/haar levensplan. (de rol van ouderdom, geslacht, sociale achtergrond, moederschap,...)

website: users.telenet.be/sun-hee/
email: marias@pandora.be

Kleurdoeken

Binnen een gefragmenteerde wereld vol specialismen is het niet eenvoudig je keuze te bepalen. De optie kleur komt daarbij als bedrieglijk eenvoudig over. Elk kleurdoek is een poging om de kleur in zijn kleurzijn te vangen. Laag na laag grijpen metamorfoses plaats, als een lichtspel op gordijnen. Door het licht onstaan andere intensiteiten en kleurnuances en dient het doek zich telkens opnieuw te toetsen aan de werkelijkheid.

Daarom zijn deze kleurdoeken delicaat om zich in een publieke ruimte bloot te geven. Wat met morgenlicht ontroering teweeg brengt, kan je tegen de middag totaal onverschillig laten en je ’s avond omringen met poëzie of andere sferen. Daarbij zal ook je innerlijke stemming van elementair belang zijn als mentale invulling op het zichtbare. Elk doek staat daarbij op zich als een bron in een weide, wat tevens toelaat om meerdere bronnen samen te brengen en naar een globaler landschap te streven.

Zolang het licht onderhevig is aan veranderingen, zullen deze kleurdoeken je verrassen, zoals de seizoenen van het leven nooit te vatten zijn... hoezeer we soms naar zekerheid verlangen. De enige zekerheid die er is, is dat met het licht ook de kleur verdwijnt. Het zwart van de duisternis en de dood bevat dan alle kleuren. Kiezen voor het leven is dus je blik richten op kleuren, in al hun facetten.

Tekst: Injas Devoldere

Nathalie Vanheule(°1980) studeerde grafische en driedimensionele vormgeving in Gent. Ze schrijft en tekent en bouwt hieruit verder. Woord en beeld kronkelen zich voortdurend als een onophoudelijke passionele liefdesrelatie rond elkaar...

Nathalie Vanheule maakt vooral theaterperformances en tekeningen, maar soms lijken het ook levende installaties van tekeningen en vica versa. Hierdoor heen spint ze verhalen van mensen, schijn, het geven en de grote tristesse achter de glimlach...

Haar werk toont waarheden die men niet durft uit te spreken…

Dingen die we niet vertellen, geen woorden voor vinden.

Telkens wanneer we denken te kennen en te weten,ontloopt het je.


Het STUK in Leuven, MSK Gent, Budabox Kortrijk, de Vooruit en het Smak in Gent toonden reeds haar creaties. Voor deze expositie zal ze een reeks van grote nieuwe tekeningen tonen.