• Bibliotheek
• Archief kunstplatform "Beleven"
• Kunstenaars van de maand: 2005

De werken van Mia De Vos die actueel hier in De Cirk tentoongesteld worden zijn de vruchten van een drang om emotionele ervaringen te verwerken, te bewerken en vorm te geven - to contain them - in keramische objecten. De containers zijn de metaforische dragers van, als 't ware, gestolde emoties die op een aanklampende en beklijvende wijze heen en weer schommelen tussen, enerzijds, herinneringen aan wat verloren ging: de kindertijd, en anderzijds, aan volwassen verlangens die nimmer het gemis kunnen in- of opvullen. In die zin is het een paradoxale proeve van de pendel en pendule van de onmogelijkheid, van wat niet kan, van wat mogelijk niet mag. De materiële container vat het onhoudbare verlangen net niet. De nostalgie van gemiste kansen vloeit uit de kwetsuren.

De emotionele ervaringen raken meerdere aspecten van een heel persoonlijke leefwereld en krijgen vorm in tastbare, be-leefde materiële vormen met een grote sensualiteit. Dat tactiele, die tast-zinnige beleving, wordt al te vaak veronachtzaamd: een eerste gemiste kans. Het sensuele raakt ook aan het thema man versus vrouw, de seksualiteit, de dualiteit: de paradox van de tweede gemiste kans en het niet-beteugelbaar verlangen. De containers nodigen, net als huid, uit tot strelen. Maar het begrijpen en het duiden van de ervaringen ontsnappen.

Elk werk is uniek. Het beleeft zich uit een uniek en niet-omkaderd vertrekpunt, zonder schets. Het realiseert zich uit een idee, een emotie, een ervaring die de creatieve wellust prikkelt en opstuwt tot een nieuw, een gesublimeerd verlangen dat gaandeweg vorm neemt en krijgt. De vorm slaagt er, misschien, net, eventjes, in om het gemis af te dekken. Niet elke pot heeft zijn dekseltje. Eens de creatieve arbeid begonnen, denken de handen mee en denkt het lijf zich in en met de klei een verlangd verlengstuk.

De vormen en kleuren appelleren aan een reis naar Zuid-Afrika en, achteraf, een onderdompeling in de geschreven geschiedenis en beschreven culturen van dat land. De tentoongestelde creaties markeren pistes van het verdwalen tussen verschillende tradities.

Een poging om de paradox te breken? Een claim om de verschillen samen te houden? Ziedaar het gebruik van meerdere technieken: duimpotten, opbouwwerk, draai- en gietwerk. Zelfs de klei, de papierklei, het porselein, liggen niet zomaar voor het rapen; ze worden samengesteld. Hun oppervlakken worden vervolgens al dan niet geglazuurd of bewerkt met oxides, engobes, terra sigillatta,... Het bakproces is meestal oxiderend, bij temperaturen tussen 850 en 1280°C.



Didier Verriest begon reeds op zeer jonge leeftijd te fotograferen en was zich toen al bewust van zijn passie voor de fotografie. Na zijn studies fotografie ging hij op 19-jarige leeftijd aan de slag als beroepsfotograaf. Allerlei disciplines gaande van industriële fotografie, modefotografie en culinaire fotografie kwamen hierbij aan bod.

Zijn schijnbaar onverzadigbare honger naar fotografie resulteerde eveneens in een grote collectie eigen werk waarmee hij zijn eigen innerlijke grenzen probeert te ontdekken. Hierbij staat hij wars van nieuwe stromingen en evoluties binnen de fotografie. Door middel van zwart-wit beelden die getuigen van een heel persoonlijke omgang met het medium fotografie en baden in een sfeer van verlatenheid probeert hij in dialoog te treden met de kijker. Hij voelt zich in zijn fotografie duidelijk niet enkel aangetrokken tot het vastleggen van een uiterlijk waarneembare werkelijkheid maar ook tot het bevriezen van een innerlijk gevoel. Het medium fotografie staat volledig ten dienste van het beeld en vormt een vanzelfsprekend verlengstuk van zijn gevoelsleven. Zijn beelden bevatten een zekere dualiteit doordat ze een sfeer van eenzaamheid en melancholie combineren met een gevoel van hoop. Beiden zijn terug te vinden en het is aan de toeschouwer om voor zichzelf uit te maken wat primeert.

Bij de selectie van zijn onderwerpen heeft hij een sterke voorkeur voor locaties waar de mens zichzelf van vervreemd heeft. Zijn directe manier van fotograferen plaatst de toeschouwer tegenover een muur waardoor deze afstand neemt van de buitenwereld en aldus als buitenstaander tot reflectie over deze externe wereld wordt aangezet. Een stuk ruimte en tijd wordt hierbij herleid tot een welomlijnd tweedimensioneel beeld. In dit opzicht is hier sprake van geëngageerde fotografie doordat hij probeert op een subtiele manier de onderlinge samenhang tussen de dingen aan te geven zonder dat de werkelijkheid hanteerbaar wordt. Bij het fotograferen zelf gaat hij weldoordacht te werk en wordt hij gedreven door een streven naar perfectie.

De techniek staat hierbij volledig ten dienste van het gewilde eindresultaat. Via een behoedzame keuze van het onderwerp, een zorgvuldig uitgekozen compositie en de zoektocht naar het perfecte moment waarbij het juiste licht en sfeer centraal staan, probeert hij een bepaald gevoel uit te drukken. Zodoende ontstaan beelden in de volledige zin van het woord en zijn zij het gevolg van een 'langdurig' creatief proces. In alles wat hij doet overheerst duidelijk de wil om de fotografische kunst zo zuiver mogelijk te houden. Dit juist om de kijker volledige vrijheid te geven. Hij wil hem of haar vooral geen voorgekauwd verhaal aanbieden. Elke link met het anekdotische wordt daarom welbewust vermeden. Daarom ontbreken ook onderschriften bij zijn foto's. Dit om deze beelden volledig te onttrekken aan hun context en dus om het gevoelsmatige aspect te versterken en de kijker een zo groot mogelijke onafhankelijkheid te geven.

Alex Lerno, november 2005